ANAQUIÑO DE MONTE

FESTA NA HORTA

GALEGOS NO MUNDO

Carlos Henrique Fernández Coto

FORON GALEGOS OS QUE DESCUBRIRON AUSTRALIA E NOVA ZELANDIA
Investigadores de París e Canberra din que os galegos descubriron Australia 240 anos antes que Cook

Reza o dito que hai galegos ata na Lúa. E, aínda que non foron atopados no satélite natural da Terra, a historia adoita confirmar calquera esaxeración ao respecto. Así sucede cos nosos antípodas. Aínda que as enciclopedias atribúen a súa conquista ao inglés James Cook, son moitos os expertos que afirman que Australia e Nova Zelandia foron descubertas por galegos.

Cando, en 1642, o explorador holandés Abel Tasman recalou en Nova Zelandia, atopou uns celeiros sobre piares. Eran unhas construcións estrañas, que non existían en ningunha outra cultura desa zona do globo. Hoxe, non poucos estudosos afirman que, en realidade, son hórreos… Hórreos galegos levantados polos aborixes maorís.

A orixe desta historia está na expedición que, en 1525, partiu dende A Coruña cara á India, comandada por García Jofre de Loaísa. O seu obxectivo era consolidar os descubrimentos feitos por Magallanes tres anos antes. E converteuse na segunda frota que logrou circunnavegar a Terra.

Entre os fitos desta expedición está o rescate de Gonzalo de Vigo, un grumete vigués que se perdera na campaña de Magallanes e que sobreviviu durante catro anos na illa de Guam, vivindo cos nativos. Por asombrosa casualidade, foi encontrado pola nova frota e está considerado o primeiro robinsón do océano Pacífico.

Había palabras galegas na lingua dos aborixes, que tiñan un Deus Ouro
Pero antes deste feito insólito, sucedeu outro que marcaría esta historia: o extravío da carabela “San Lesmes”, que se perdeu no océano e xamais foi atopada. O buque, de 80 toneladas, levaba cincuenta tripulantes, dos que a meirande parte, uns trinta, eran galegos.

Durante séculos, pouco se soubo da sorte destes homes, agás por un feito moi estraño: Hai palabras e topónimos en galego en Australia, Nova Zelandia e algunhas illas do arquipélago polinesio de Tuamotu. Hoxe dáse por certo que a súa orixe está nos náufragos galegos da “San Lesmes”.

A primeira teoría expúxoa Roger Hervé, conservador do Departamento de Mapas da Biblioteca Nacional de París, que en 1982 publicou “O descubrimento fortuíto de Australia e Nova Zelandia por navegantes portugueses e españois”.

“A carabela perdida”
Pero foi en 1988 cando o historiador Robert Langdom, da Universidade de Canberra, publicou “A carabela perdida” (“The lost caravel”. Pacific Publications, 1988), na que afirma que os galegos se estableceron en Nova Zelandia, Australia e a illa de Amanu, onde narracións orais contan a chegada da “San Lesmes“.

O profesor Langdom (quen por certo comparte nome co protagonista de “O código da Vinci”), asegura que o navegante inglés James Cook, que chegou a Australia 240 anos máis tarde, atopou poboación branca nalgunhas illas e na costa australiana. Tamén localizou palabras que identifica como galegas. Ademais, cre que a relixión de Amanu, única na zona, adora o “Deus Ouro“, o cal identifica coa ansia por este metal dos europeos recén chegados.

Ao igual que, na mesma época, facía Hernán Cortés no imperio mexica, a obsesión dos conquistadores era o vil metal. Tanto preguntaban polo ouro que os aborixes chegaron a darlle carácter divino e a adoralo.

Pero, para que o caso sexa redondo, o historiador australiano di que os celeiros que empezaron a construírse en Nova Zelandia no século XVI non son outra cousa que hórreos. Hórreos galegos nas antípodas.

O estudo de Langdom conclúe que a “San Lesmes” foi arrastrada por unha tormenta e encallou en Amanu. Alí desprendéronse dos canóns, para reflotala. Segundo el, estas son as baterías do século XVI que atoparon en 1969 os franceses, durante a construción da base militar de Hao, para as probas nucleares no atol de Mururoa.

Os galegos establecéronse nestas illas, onde alcanzaron unha posición preeminente. Tras reparar a carabela, intentaron viaxar ás Molucas, pois sabían que esas illas, chamadas entón “das especias”, eran o obxectivo da Coroa española. E que, se ben xa non poderían contactar coa expedición de Jofre de Loaísa, talvez atoparían outra expedición ou a cidade forte que pretendían fundar os seus compatriotas.

Os esforzos dos náufragos da “San Lesmes” foron inútiles. A bordo da súa maltreita carabela só conseguiron vagar por Australia e Nova Zelandia, deixando a súa cultura, unha lingua, e, polo visto, un bo puñado de descendentes. Que serían os brancos que logo atoparía o capitán James Cook.

E por isto hai hórreos nos antípodas. Cando menos, eso sostén un historiador da Universidade de Canberra. E algúns outros colegas no mundo. Así queda claro que, agás na Lúa, haiche galegos en todas as partes. E o da Lúa aínda está por ver…

PROBLEMÁTICA DO AGRO

O AGRO GALEGO PIDE XENTE

A cada momento son mais os lugares que fican abandonados. Casas e leiras énchense de silveiras e o noso rural empobrécese ao mesmo tempo que a poboación envellece e finalmente desaparece. Mais esta situación non é casual. A agricultura e a gandaría sufriron o embate das políticas ditadas pola Unión Europea e o grande capital, que lonxe de buscar dinamizar e facer do medio rural unha opción para os mozos e mozas, rurais ou non, no que desenvolver a súa atividade e as súas vidas, deseñaron todo un plano de destrucción e desmantelamento que nos leva à dificil situación actual.

Primeiro dixeron que tiñamos que ser mais “modernos” e “profesionais” para competir en Europa e neste novo mundo globalizado. Que ademais tiñamos que ser mais grandes, que as pequenas explotacións que secularmente alimentaron este país e que foron celeiro e despensa de nacións veciñas e mesmo de ultramar non tiñan futuro. Dixeron  que ademais tiñamos que ser menos, e que os primeiros en desaparecer serían eses “pequenos” que aínda sobrevivían e que eran unha distorsión no novo modelo de “modernidade” que nos traían os ventos que sopraban desde Bruxelas. Que o campo poría a todos ricos, e os fillos e fillas dos labregos poderian estudar unha carreira e fuxir das miserias do campo…

No nome da profisionalización, as explotacións convertéronse en monofuncionais. Instaláronse os novos modelos produtivos, de grandes establos e de animais presos encerrados entre muros de formigón. Despreciouse a capacidade produtiva da nosa horta e noutros setores, como o viñedo, deuse paso à entrada de capital especulativo e a modelos tipo “Falcon Crest” que nada teñen que ver coa nosa realidade.

Mais a crise do modelo económico que nos azouta está a pór en cuestión ese “fantástico” deseño do noso rural: as explotacións que se fixeron dependentes de insumos alleos à explotación e sobre todo das axudas europeas ven que esas agora non chegan. A dramática redución de explotacións fai que os e as poucos que quedan teñan unha escasa cando non nula capacidade de presión e nogociación á hora de definir o prezo das suas producións,  e a Adminitración, na sua promesa de “austeridade”, desmantela os poucos e moitas veces precarios servizos que tiñamos no medio rural.

Mais ao mesmo tempo xente nova chega ao noso rural. Uns/unhas empeñanse en quitar adiante as explotacións familiares, con novas ideas e novos proxectos.  Outros/as acheganse por primeira vez ao campo desenvolvendo novas atividades ou recuperando vellos oficios con novos folgos e moita imaxinación. Distintos proxectos, distintas visións, mais unha reflexión coincidente: o noso agro ten futuro.

Coñezámonos, compartamos as nosas experiencias, os nosos erros e os nosos acertos, as nosas ilusións e e os nosos medos, reflexionemos sobre o noso futuro,  desde os proxetos persoais aos comunais, desde a multifuncionalidade, a ecoloxia, o respeito polo medio e co ollar posto na nosa capacidade. Cremos que o noso rural ten futuro, mais teremos que escribilo entre todos e todas nós, e non deixar, outra vez, que sexan outros quen o fagan.

( O artigo non é meu, aínda que lle tiven que facer varios axustes de tradución e mesmo agora non estou contento co resultado). Pero amosa algo que si está pasando no eido agrario de Galicia. O noso agro debería de estar máis estruturado en sentido global. Podía ser unha fonte de moita riqueza e non o é.

O QUE É, NON O QUE NOS CONTAN

A crise, unha estafa detrás doutra

(Até 13 no artigo, pero hai máis)

Tradución dun artigo de Xoán Torres López. Explica moi ben o que pasou co tema da crise a nivel mundial e mesmo no noso país. É un artigo moi relacionado coa linguaxe da economía. Tan só é un exercicio de tradución para non me esquecer dos meus coñecementos da nosa lingua e como reto persoal de calidade. As cursivas son da miña colleita. Para máis información:

http://juantorreslopez.com

A Real Academia Española da Lingua define de dous modos o verbo estafar. Como pedir ou sacar diñeiro ou cousas de valor con artificios e enganos e con ánimo de non pagar, e, en sentido xurídico, como cometer algún dos delitos que se caracterizan polo lucro como fin e o engano ou abuso de confianza como medio. Por iso eu creo que o termo de estafa é o que mellor describe o que fixeron continuadamente os bancos, os grandes especuladores e a inmensa maioría dos líderes e as autoridades mundiais antes e durante a crise que padecemos.

Os Estados déronlle aos bancos privados o privilexio de crear diñeiro emitindo débeda coa escusa de que iso era necesario para financiar a actividade das empresas e os consumidores. Pero nos últimos trinta anos, a banca internacional multiplicou a débeda para financiar os mercados especulativos e para gañar diñeiro simplemente comprando e vendendo máis diñeiro, e non para financiar a economía produtiva. Esta é a primeira estafa.

Para dispoñer de recursos adicionais aos que  depositaban os seus clientes, a banca ideou formas de vender os contratos de débeda e difundiunos por todo o sistema financeiro internacional. Pero ao facelo, ocultaba que millóns deses contratos non tiñan as garantías mínimas e que ao menor problema perderían todo o seu valor, como efectivamente aconteceu. Actuando desa forma e tratando de elevar cada vez máis a rendibilidade das súas operacións, a banca foi asumindo un risco cada vez maior que ocultaba aos seus clientes e ás autoridades e que transmitía ao conxunto da economía.

Esta é a segunda estafa. Alguén oiu falar de LEHEMAN BROTHERS, de onde saiu o actual ministro de Economía Luis de Guindos?

Para levar a cabo esas estafas, a banca recorreu ás axencias de cualificación que actuaron como os seus cómplices corruptos enganando sistematicamente a clientes e autoridades indicando que a calidade deses produtos financeiros era boa cando en realidade sabían que non era así e que, pola contra, se estaba a difundir un risco elevadísimo porque eran, como se demostrou máis adiante, puro lixo financeiro. Esta é a terceira estafa. Quen non escoitou falar las PREFERENTES?

                                                                                  

Os grandes financeiros conseguiron que os bancos centrais fosen declarados autoridades independentes dos gobernos coa escusa de que estes podían utilizalos ao seu antollo e de que así era mellor para lograr que non subisen os seus prezos. Non obstante, o que aconteceu foi que con ese estatuto de "independentes" os bancos centrais se puxeron ao servizo dos bancos privados e dos especuladores, mirando a outro lado ante a súa perda total de orde, control e medida.  E así, en lugar de combater a inflación permitiron que se dese a suba de prezos da vivenda quizais máis alta de toda a historia e constantes burbullas especulativas en numerosos mercados. E lonxe de conseguir a estabilidade financeira o certo foi que durante o seu mandato "independente" tamén houbo o maior número de crises financeiras de toda a historia. Esta é a cuarta estafa.

Para xerar fondos abondos para inverter nos mercados especulativos cada vez máis rendibles, os bancos e grandes financeiros lograron, coa escusa de que iso era o conveniente para loitar contra a inflación, que os gobernos levasen a cabo políticas que reducisen os salarios e aumentasen así os beneficios (que na súa maior parte van a aforro en lugar de ao consumo como lle pasa aos salarios), e a progresiva privatización das pensións e dos servizos públicos. Esta é a quinta estafa.

Cando o risco acumulado desa forma estalou e se desencadeou a crise, os  bancos e os poderosos lograron que os gobernos, en lugar de deixar caer aos bancos irresponsables, de encarcerar aos seus directivos e aos das axencias de cualificación que provocaron a crise, désenlles ou prestasen a baixísimo interese varios billóns de dólares e euros de axudas coa escusa de que así volverían enseguida a financiar a economía. Pero en lugar de facer isto último os bancos e grandes financeiros usaron eses recursos públicos para sanear as súas contas, para volver ter enseguida beneficios ou para especular en mercados como o do petróleo ou o alimentario, provocando novos problemas ou que en 2009 houbese 100 millóns de persoas famentas máis que en 2008. Esta é a sexta estafa.

Os gobernos tiveron que gastar centos de miles de millóns de dólares ou euros para evitar que a economía se colapsara e para axudar á banca. Como consecuencia diso tiveron que endebedarse. Como os bancos centrais están dominados por ideas liberais profundamente equivocadas e ao servizo da banca privada, non financiaron axeitadamente aos gobernos, como si fixeran cos bancos privados, e iso fixo que tivesen que ser os bancos privados os que financiasen a súa débeda. Así, estes últimos recibían diñeiro ao 1% dos bancos centrais e colócano na débeda pública ao 3, ao 4 ou mesmo ao 8 ou 10%. Esta é a sétima estafa. Ou é que xa ninguén se acorda dos polo menos 40.000 millóns de euros que o noso país recibiu de Europa, e tan só a metade para Bankia, pedidos polos nosos gobernantes actuais? Había de ser en Irlanda o Islandia e o conto ía ser outro.

Como os bancos e grandes financeiros non quedaron contentos con ese negocio impresionante, dedicáronse a propagar rumores sobre a situación dos países que se tiveran que endebedar pola súa culpa. Iso foi o que fixo que os gobernos tivesen que emitir a débeda máis cara, aumentando así o beneficio dos especuladores e poñendo en grandes dificultades ás economías nacionais. Esta é a oitava estafa.

Os gobernos quedaron así atados de pés e mans ante os bancos e os grandes

fondos de investimento e, grazas ao seu poder nos organismos internacionais, nos medios de comunicación e nas propias institucións políticas como a Unión Europea, aproveitaron a ocasión para impoñer medidas que a medio e longo prazo lles permitan obter beneficios aínda maiores e máis doadamente: redución do gasto público para fomentar os negocios privados, (moitas veces en mans de parentes dos políticos)  reformas laborais para diminuír o poder de negociación dos traballadores (como a que nos impuxeron nestes últimos tempos e da que o oitenta por cen da xente en realidade descoñece) e os seus salarios, (preto de 650 euros de salario base no noso país fronte a salarios de 1400 euros de salario base como en Francia), privatización das pensións, etc... Afirman que así se combate a crise pero en realidade o que van producir é todo o contrario porque é inevitable que con esas medidas caia aínda máis a actividade económica e o emprego porque o que fan é diminuír o gasto produtivo e "o combustible" que os sostén. Esta é a novena estafa. Polo  camiño quedaron o emprego, a xente que acabou na rúa sen vivenda e sen axudas, etc.

Dende que a crise se mostrou con todo o seu perigo e extensión, as autoridades e mesmo os líderes conservadores anunciaron que estaban completamente decididos a poñer fin ás irresponsabilidades da banca e ao descontrol que a provocara, que acabarían co segredo bancario, cos paraísos fiscais e coa falta de regulamento que vén permitindo que os financeiros fagan calquera cousa e que acumulen risco sen límite con tal de gañar diñeiro... Pero o certo é que non tomaron nin unha soa medida,nin unha soa, nesa dirección. Esta é a décima estafa.

Mentres está a pasar todo isto, os gobernos, escravos ou cómplices dos poderes financeiros, non pararon ainda de esixirlle esforzos e sacrificios á cidadanía mentres que aos ricos e aos bancos e financeiros que provocaron a crise non lles deron senón axudas constantes e todo tipo de facilidades para que sigan facendo exactamente o mesmo que a

provocou. Grazas a iso, estes últimos están a obter de novo centos de miles de millóns de euros de beneficios mentres que cae a renda dos traballadores, dos xubilados ou dos pequenos e medianos empresarios. Esta é a undécima estafa. É ou non?

Mentres que constantemente vemos que os presidentes de gobernos reciben instrucións do Fondo Monetario Internacional, das axencias de cualificación, dos banqueiros ou da gran patronal, a cidadanía non pode expresarse e déselle que todo o que está a acontecer é inexorable e que o que eles fan é o único que se pode facer para saír de atranco. Esta é a duodécima estafa. E repíteno tódolos días, especialmente polos canais públicos como LA UNO, que a xente que oe, pero non escoita, ó cre.Quen dos que está a ler este artigo provocou a crise? Ou foron máis ben os que nos menten cada día?

Finalmente, quérese facer crer á xente que a situación de crise na que estamos é o resultado dun simple ou momentáneo mal funcionamento das estruturas financeiras ou mesmo económicas e que se poderá saír dela facendo unhas cantas reformas laborais ou financeiras. Engánannos porque en realidade vivimos dende hai decenios en medio dunha convulsión social permanente que afecta a todo o sistema social. A verdade é que cada vez hai un maior número de seres humanos famentos e máis diferenzas entre os autenticamente ricos e os pobres, que se acelera a destrución do planeta, que os medios de comunicación están cada vez en propiedade de menos persoas, que a democracia existente apenas deixa que a cidadanía se pronuncie ou inflúa sobre os asuntos máis decisivos que lle afectan (Ou para que pensades que é a nova lei que multa por manifestarse e persegue con cargas policiais ós cidadáns de a pé?) e que os poderosos se empeñan en impoñer os valores do individualismo e a violencia a toda a humanidade. Esta é a trixésima estafa.

O que aconteceu e o que segue acontecendo ao longo é a crise é isto, unha

sucesión de estafas e por iso non se poderá saír dela ata que a cidadanía non se impoña aos estafadores impedindo que sigan enganándoa, (Como no Gamonal onde a xente prefire que se paguen garderías o outros servizos públicos en vez de invertelos en algo que beneficia o construtor de quenda, que para máis inri foi xa condenado por estafa pero que nada lle pasa por ser afín o “Grande Irmán”? ) ata que non lles obrigue a dar contas dos seus delitos financeiros e ata que non evite definitivamente que sigan comportándose como ata agora.

              

E se nuns días todo cambiase ou desaparecese para nos?

A película muda titulada A Trip Down Market Street (Paseo pola rúa Market) presenta como era a vida en San Francisco (Estados Unidos) a principios do século XX. Para filmala, instalouse unha cámara a manivela na parte dianteira dun tranvía que percorría a buliciosa rúa Market. Nela vense carruaxes, automóbiles, repartidores de xornais e outras persoas que ían comprar ou a atender os seus asuntos cotiáns.

Un detalle que lle engade dramatismo é o feito de que posiblemente se filmase en abril de 1906, xusto antes do gran terremoto e incendio acontecido o 18 de abril e que se cobrou miles de vidas, ademais de deixar case desolada aquela parte da cidade. É moi probable que a algunhas das persoas que se ven na película só lles quedasen uns días de vida. 

"Cando un as ve tan alleas ao que están a punto de sufrir, non pode evitar compadecerse delas", di Scott Miles, descendente dun dos realizadores.

         Que valor real ten a nosa vida?

         É digna de ser recordada?

         E se nuns días morrésemos? 

         Realmente estamos a vivir a nosa vida de maneira digna?

Que opinan hoxe moitos médicos sobre as transfusións de sangue.

Por décadas, as testemuñas de Xehová foron criticadas por rexeitar as transfusións de sangue. O seu rexeitamento baséase no mandato bíblico de absterse de sangue (Feitos 15:29).

En ocasións, dita postura foi en contra da opinión dos médicos, pois  pensábase que os tratamentos sen sangue supoñían demasiados riscos.

Non obstante, cada vez son máis os profesionais con experiencia no campo da saúde que enxalzan as vantaxes de valerse de estratexias clínicas que eviten as transfusións sanguíneas.O número de primavera de 2013 da revista Stanford Medicine Magazine, publicada pola Escola de Medicina da Universidade de Stanford (Estados Unidos), contiña un informe especial sobre o tema do sangue. Un dos artigos titulábase "Against the Flow-What 's Behind the Decline in Blood Transfusions" (En contra da corrente. Por que xa non se fan tantas transfusións de sangue). A autora, Sarah C. P. Williams, sinalou:

"Nos últimos dez anos, un crecente número de estudos demostrou que en moitos hospitais de todo o mundo se administra sangue doado en maior cantidade e con maior frecuencia da necesaria, tanto dentro como fóra do quirófano.

O artigo cita a doutora Patricia Ford, fundadora e directora do Centro de Medicina e Cirurxía sen Sangue do Hospital de Pensilvania (Estados Unidos). Ela dixo: "A idea de que o paciente morrerá se non ten certo volume sanguíneo, de que o sangue é a salvación, está profundamente arraigada na cultura médica. [...] Y aínda que iso si é certo nalgúns casos, non o é na maioría". *

A doutora Ford, que atende ao redor de setecentas testemuñas de Xehová ao ano, afirmou tamén: "Grande parte dos médicos cos que falei nun principio tiñan o falso concepto de que sen unha transfusión, moitos pacientes morrerían. Eu mesma o cría ata certo grao. Pero pronto descubrín que con tan só poñer en práctica unhas cantas estratexias moi sinxelas é posible atender con éxito eses pacientes".

En agosto de 2012, a revista Arquives of Internal Medicine publicou os resultados dun estudio realizado en certo hospital durante vinte e oito anos con pacientes sometidos a operacións de corazón. As pacientes Testemuñas recuperáronse máis rápido que os que recibiron transfusións de sangue. Ademais, tiveron menos complicacións durante a súa estanza no hospital. A súa taxa de supervivencia tras a operación foi mellor, e vinte anos despois era case igual á dos transfundidos.

Un artigo publicado en The Wall Street Journal o 8 de abril de 2013 informou: "A cirurxía sen sangue -é dicir, sen sangue doado- beneficiou por anos aos pacientes que rexeitan as transfusións por motivos relixiosos. Pero esta práctica é cada vez máis común nos hospitais. [...] Os cirurxiáns que a defenden afirman que non só contribúe a reducir os custos relacionados coa compra, almacenaxe, procesamento, análise e transfusión de sangue, senón que tamén evita os riscos de contraer infeccións provocadas por transfusións de sangue, así como outras complicacións que prolongan a estanza hospitalaria do paciente".

Non sorprende, polo tanto, que Joaquín Casanova, director cirúrxico do Hospital de Manises (Valencia, España), declarase recentemente:  "As vantaxes de [este tipo de] cirurxía son evidentes. Por un lado, o paciente mellora máis rapidamente grazas ao emprego de técnicas minimamente invasivas que favorecen a recuperación e [acurtan] o tempo de hospitalización e, por outro, redúcense as posibles complicacións intrahospitalarias asociadas ás transfusións".

Pola súa banda, Robert Lorenz, director médico da Clínica de Cleveland (Estados Unidos), dixo:

"É verdade que cando transfundimos a un paciente, sentimos que lle estamos a facer un favor [...].

Pero os resultados das investigacións indican que co tempo o que lle facemos é un dano".