Por décadas, as testemuñas de Xehová
foron criticadas por rexeitar as transfusións de sangue. O seu rexeitamento
baséase no mandato bíblico de absterse de sangue (Feitos 15:29).
En ocasións, dita postura foi en contra da opinión
dos médicos, pois pensábase que os
tratamentos sen sangue supoñían demasiados riscos.
Non obstante, cada vez son máis
os profesionais con experiencia no campo da saúde que enxalzan as vantaxes de
valerse de estratexias clínicas que eviten as transfusións sanguíneas.O número
de primavera de 2013 da revista Stanford Medicine Magazine, publicada pola
Escola de Medicina da Universidade de Stanford (Estados Unidos), contiña un
informe especial sobre o tema do sangue. Un dos artigos titulábase
"Against the Flow-What 's Behind the Decline in Blood Transfusions"
(En contra da corrente. Por que xa non se fan tantas transfusións de sangue). A
autora, Sarah C. P. Williams, sinalou:
"Nos últimos dez anos, un crecente número de
estudos demostrou que en moitos hospitais de todo o mundo se administra sangue
doado en maior cantidade e con maior frecuencia da necesaria, tanto dentro como
fóra do quirófano.
O artigo cita a doutora Patricia
Ford, fundadora e directora do Centro de Medicina e Cirurxía sen Sangue do
Hospital de Pensilvania (Estados Unidos). Ela dixo: "A idea de que o
paciente morrerá se non ten certo volume sanguíneo, de que o sangue é a
salvación, está profundamente arraigada na cultura médica. [...] Y aínda que
iso si é certo nalgúns casos, non o é na maioría". *
A doutora Ford, que atende ao
redor de setecentas testemuñas de Xehová ao ano, afirmou tamén: "Grande
parte dos médicos cos que falei nun principio tiñan o falso concepto de que sen
unha transfusión, moitos pacientes morrerían. Eu mesma o cría ata certo grao.
Pero pronto descubrín que con tan só poñer en práctica unhas cantas estratexias
moi sinxelas é posible atender con éxito eses pacientes".
En agosto de 2012, a revista
Arquives of Internal Medicine publicou os resultados dun estudio realizado en
certo hospital durante vinte e oito anos con pacientes sometidos a operacións
de corazón. As pacientes Testemuñas recuperáronse máis rápido que os que
recibiron transfusións de sangue. Ademais, tiveron menos complicacións durante
a súa estanza no hospital. A súa taxa de supervivencia tras a operación foi
mellor, e vinte anos despois era case igual á dos transfundidos.
Un artigo publicado en The Wall
Street Journal o 8 de abril de 2013 informou: "A cirurxía sen sangue -é
dicir, sen sangue doado- beneficiou por anos aos pacientes que rexeitan as
transfusións por motivos relixiosos. Pero esta práctica é cada vez máis común
nos hospitais. [...] Os cirurxiáns que a defenden afirman que non só contribúe
a reducir os custos relacionados coa compra, almacenaxe, procesamento, análise
e transfusión de sangue, senón que tamén evita os riscos de contraer infeccións
provocadas por transfusións de sangue, así como outras complicacións que
prolongan a estanza hospitalaria do paciente".
Non sorprende, polo tanto, que
Joaquín Casanova, director cirúrxico do Hospital de Manises (Valencia, España),
declarase recentemente: "As
vantaxes de [este tipo de] cirurxía son evidentes. Por un lado, o paciente
mellora máis rapidamente grazas ao emprego de técnicas minimamente invasivas
que favorecen a recuperación e [acurtan] o tempo de hospitalización e, por
outro, redúcense as posibles complicacións intrahospitalarias asociadas ás
transfusións".
Pola súa banda, Robert Lorenz,
director médico da Clínica de Cleveland (Estados Unidos), dixo:
"É verdade que cando transfundimos a un
paciente, sentimos que lle estamos a facer un favor [...].
Pero os resultados das investigacións indican que
co tempo o que lle facemos é un dano".
